نیستی

حالم بد است, مثل زمانی که نیستی                 دردا که تو, همیشه همانی که نیستی

وقتی که مانده ای, نگرانی که مانده ای            وقتی که نیستی, نگرانی که نیستی

عاشق که می  شوی ,نگران خودت نباش         عشق آن چه هستی, نه آنی که نیستی

با عشق هرکجابروی ,حی و حاضری             در بند این خیال, نمانی که نیستی

تا چند من غزل بنویسم که هستی و                تو با دلی گرفته بخوانی که نیستی

من بی تو درغریب ترین شهر عالمم              بی تو در کجای جهانی ,که نیستی؟         

گل سرخ

تو ای فرشته ی درد آشنا ,دوایم کن               رها زغربت مرداب انزوایم کن

چه کرده ای به دلم؟ای ستاره ی مشرق         غریب مانده ام انگا,رآشنایم کن

تو ای شمیم گل سرخ! دوستت دارم             بدون اینکه بپرسی چرا ,صدایم کن

کنار پنجره ی انتظار پوسیدم                    بیا ازاین همه دلواپسی, رهایم کن