تنهاترین

تنهاترین شمعم , آشفته و شیدا

تنهاترین شعرم , ننوشته و زیبا

تنهاترین حرفم , بر روی لبهایت

تنهاترین رازم , ناگفته و نا خوانا

تنهاترین نورم , در صبح چشمانت

تنهاترین فریاد , کم حرف و پر معنا

تنهاترین امید , بر یک دل خسته

تنهاترین آواز , تنهاترین نجوا

تنهاترین شعرم , در دفتر ایام

تنهاترین شاعر , تنهاترین تنها

رفت

با سخاوت , آشنایم کرد و رفت

آتشی در سینه برپا کرد و رفت

شعر عشقش از ازل , با من سرود

بیت بیتش را به نامم کرد و رفت

او که روزی شهسوار عشق بود

بی دلی را در کمانش کرد و رفت

او کتاب انتظارم را گرفت

برگ برگش را به نامش کرد و رفت

غمگین

هرگز نخواستم که تو غمگین ببینی ام

 یک دختر حسود دهن بین ببینی ام

من آن کسی که فکر می کنی هست , نیستم

 عادت نکن که همیشه با جین ببینی ام

اصلا عجیب نیست اگر روزهای بعد

 با دامن اناری چین چین ببینی ام

روی غرض همیشه از آن کوچه بگذرم

تا زیر چشمی و سر و سنگین ببینی ام

من یک زنم و گریه برایم طبیعی است

 اما نخواستم که تو غمگین ببینی ام

عمر

عمر مثل بازی پروانه است           

عمر مثل برکه ی خشک نگاه

مثل یک آواز کوتاه و قشنگ

  مثل یک خورشید زرد و بی صدا

مثل یک ابر سفید و بی گناه           

مثل یک گلبرگ یاس هفت رنگ

مثل یک نیلوفر زرد و قشنگ

تو عاشقی

کسی که دل به زنی مثل من نبست ,تویی

و سنگسارغرورش مرا شکست ,تویی

کسی که هرچی غزل را به باد داد, منم!

کسی که هرچی سرودم نخوانده است, تویی

نمی شود که نخواند تو را زبان دلم

ترانه ای که به گوش دلم نشست ,تویی

چگونه غم خورم از بودن و نبودن خود؟

که هرچه نیست منم ,آنچه بود و هست, تویی

نگو, نگو, به غزل لب نمی زنی دیگر

که از شراب غزل ها ,مست مست تویی

من از تظاهر بی معنی تو, بی زارم

که آنکه مست شده می رود ز دست ,تویی

من اشتباه نکردم تو عاشقی ,عاشق!

کسی که دلش را به من ببست, تویی, تو!

کودکی

کودکی مانند رویا بود و رفت

                شبنمی در حد دریا بود و رفت

کودکی یک قصه از مادربزرگ

             در شب شیرین یلدا بود و رفت

کودکی آوای گرم مادرم

                      در نوای گرم لالا بود و رفت

کودکی یک انتظار بی ثمر

                  در پی دیدار فردا بود و رفت

کودکی "مژگان" و صد ها آرزو           

                 در هجوم درد دنیا بود و رفت

بیا بنشین کنار من

بیا بنشین کنارمن ببین از عشقت داغونم

بیا بنشین کنار من اگه باشه که بمونم

گفتم بیا! گفتم بیا و نیامدی

بالای بام آرزو های من نشستی و پایین نیومدی

گفتم نردبان ترانه تنها سه پله دارد

سکوت ...... صعود..... و سقوط

تو صدای مرا نشنیدی و من

هی بالا رفتم...هی افتادم

تو می دونستی که من از تنهایی و تاریکی می ترسم

ولی فیتیله فانوس نگاهت را پایین کشیدی

من بی چراغ دنبال دفترم گشتم

بی چراغ.. قلمی پیدا کردم

و بی چراغ از تو نوشتم

حالا همسایه ها با صدای آوازهای من گریه می کنند

دوستانم نام تو را در دفاترم پیدا می کنند و می خندند

عده ای سر بر کتابم می گذارند و رویا می بینند

اما..... اما.... اما چه فایده؟

هیچ کس از من نمی پرسد

بعد از این همه ترانه بی چراغ

چشمانت به تاریکی عادت کرده اند؟

خیال کن !!!!!!!

خیال کن روزگارم.....رو به راهه...!

                                  خیال کن رفتی دلم نمرده.............!

خیال کن مهربون بودی و قلبم.......!

                                 کنار تو ازت زخمی نخورده........!

خیال کن هیچی بین ما نبوده........!

                               خیال کن خیلی ساده داری میری...!

خیال کن بی خیاله بی خیالم........!

                              شاید اینجوری....آرامش بگیری...!

گذشتی از من و ساکت نشستم......

                             گذشتی از من و دیدی که خستم....!

تو یادت رفته که تو چه حالی......

                            پیش تو بودم و چیزی نگفتم......!

تو یادت رفته که من تو چه حالی......

                                     کنارت بودم و تنهات نذاشتم

خیال کن دیگه هیچ یاری نداری

                                  خیال کن یار و غمخواری نداشتی

خیال کن اون که میگفت نازنینم

                                همش خواب و خیال بود که داشتی

خیال کن اون که تب میکرد ز دوریت

                                  خیال کن اون که عاشق چشات بود

خیال کن اون که تا حد نهایت

                                   برای  تو دل پاکش رو می داد

خیال کن اون که جوونیشو به باد داد

                                برای خوشحالیت دنیا رو می ساخت

خیال کن اون که تنهات نمی ذاشت

                                    خودش یه یار دیگه ای داشت

خیال کن عشق پاکش پر گناه بود

                                    خیال کن عاشق مال و منال بود

خیال کن اون دیگه تو رو نمی خواست

                                    خیال کن تو رو تنها نمی خواست

 

ای ....

ای حرارت بخش این قلب تهی                      سردی جان مرا نظاره کن

نامه های خسته ام را پس بده                   یا که بنشین و به خلوت پاره کن

آسمان بخت من, خالی تر است                  چشم خود را در شبم ستاره کن

تو برای لحظه ی سخت وداع                     با نگاه خود به من اشاره کن

          تنهایی

بدون تو همون لحظه                    چه بهتر من نباشم....نه!

بدون تو همون لحظه                  چه بهتر من جدا شم...نه!

بدون تو همون لحظه                    چه بهتر من بمیرم....نه!

بدون تو همون لحظه                    جه بهتر گر بمیرم...نه!

بدون تو همون لحظه                        دعام اینه که برگردی

با مرگ و رفتن و داغم                   همون بهتر سفر کردی

همینجا رو با تو بودن رو               به صد دنیا نمی فروشم

یه جایی اونور دنیا                        همون بهتر دروغگو شم

تمام حرف من این بود                    که بی تو زندگی سخته

بدون تو همون لحظه                    چه بهتر..... نه دیگه بسه!

نگاه تو

نگاه تو نگاه دیگری بود                                         نمیدانم چرا خاکستری بود

 دل من در هوایت کوچ میکرد                                  اگر احساس را بال و پری بود

چه می شد با خیال چشمهایت                                   به سمت باغ رویاها دری بود

و من عمری است که می گویم ای کاش                      مرا مثل شهیدان باوری بود

کسی که با پرستو ها سفر کرد                                 بدان ای دوست از ما بهتری بود

                              دستهای مهربان

 

ای که در صندوق قلب تو هزاران راز بود

هر نگاه سبزت یاد آور پرواز بود

دستهای مهربانت مثل گلدانهای ما

پر از گلهای قشنگ و یاسهای ناز بود

هر زمان می آمدم تا ساکن قلبت شوم

در به روی این دل غمگین و تنها باز بود

سرنوشت زودی ورق خورد و سفر کرد ز دل

من نفهمیدم که از دل رفتنت, چه راز بود

                           بیا برگردیم

همه محتاج بهاریم ,بیا برگردیم

از خدا فاصله داریم, بیا برگردیم

آسمان مبهم و تاریک ,زمین در تکرار

همنفس با شب تاریم ,بیا برگردیم

ما که ازخاطره ی سنگ ,زهم می شکنیم

پس دل آیینه داریم ,بیا برگردیم

قاطی شب زدگانیم, خوشا چون خورشید

دل به ظلمت بسپاریم, بیا برگردیم

 

 

                           نقش خیال

جزنقش خیال تو کسی درنظرم نیست

زاییده ی پروازم و افسوس, پرم نیست

می کاوم و بیهوده در این شهرخیالی

جز سایه ی موهوم غمت پشت سرم نیست

من ماندم و دلتنگی و یک عمر کسالت

در این شب تاریک ,نشان از محرم نیست

در آیینه عشق ,تو را دیدم و امروز

جز عکس تودر برکه ی چشمان ترم نیست

در پیچ و خم جاده دلتنگی و تشویش

غیر از شب تنهایی و غم ,همسفرم نیست

 

 

                       آبی تر از آسمان

آبی تر از آسمان, ای آبی آسمانی            

              دریایی ازوسعت نور,درخاطرم می نشانی

آمیزه شوروحالی ,نازک ترازهر خیالی       

آسایش جان فزایی ,آرامش بی امانی

زیباترازحد وصفی, ای هم رکاب ستاره    

  همسایه آفتابی ,هم خانه کهکشانی

زیباترازحضوری, درلحظه های رسیدن    

نزدیکی اماغریبی  ,پیدایی اما نهانی

تو واژه دلپذیرهر دفتر شعری ,اما       

آه ای عشق ,ای عشق ,مارا کجا می کشانی؟

                   نمی دانی...

قناری در قفس مرده است می دانی؟.... نمی دانی شقایق زرد و پژمرده است می دانی؟.... نمی دانی ببین رویای عجیبی را که در رویای پرواز است دل پروانه آزرده است می دانی؟.... نمی دانی عجب جشن عجیبی !میز آماده است! ا نه کسی سهم تو را خورده است می دانی؟.... نمی دانی من از قلب غزلهایه و را فریاد می زنم چراغ واژه ی افسرده است می دانی؟.... نمی دانی در این تاریک و روشن ها تو را دیگر نمی بینم کسی ماه تو را برده است می دانی؟.... نمی دانی

                            نیستی

حالم بد است, مثل زمانی که نیستی                 دردا که تو, همیشه همانی که نیستی

وقتی که مانده ای, نگرانی که مانده ای            وقتی که نیستی, نگرانی که نیستی

عاشق که می  شوی ,نگران خودت نباش         عشق آن چه هستی, نه آنی که نیستی

با عشق هرکجابروی ,حی و حاضری             در بند این خیال, نمانی که نیستی

تا چند من غزل بنویسم که هستی و                تو با دلی گرفته بخوانی که نیستی

من بی تو درغریب ترین شهر عالمم              بی تو در کجای جهانی ,که نیستی؟         

                             گل سرخ

تو ای فرشته ی درد آشنا ,دوایم کن               رها زغربت مرداب انزوایم کن

چه کرده ای به دلم؟ای ستاره ی مشرق         غریب مانده ام انگا,رآشنایم کن

تو ای شمیم گل سرخ! دوستت دارم             بدون اینکه بپرسی چرا ,صدایم کن

کنار پنجره ی انتظار پوسیدم                    بیا ازاین همه دلواپسی, رهایم کن

شبیه شیشه

شبیه شیشه می مانم ,تو هم مانند بارانی                    رسیدی توی آغوشم ولی گویا نمی مانی

خودت را جای من بگذار; ببین یک شیشه حق دارد           زنی مانند باران را ببوسد یا نمی دانی

نبودی تا ببینی باد مرا هرروز می بویید                من او راسخت می راندم, تو من را سخت می رانی

کمی احساس بد نیست ,بیا یک بار مردی کن           دل این شیشه را نشکن ,در این اوضاع طوفانی

کمک می خواهم

مانده ام درشب این جاده, کمک می خواهم

کوله از شانه ام افتاده ,کمک می خواهم

روزگاریست که آنسوی دعایم خالیست

محض روی گل سجاده ,کمک می خواهم

مانده ام با خود و این عشق زمینی

که خدا به من سر به هوا داده ,کمک می خواهم

 رد پای مرا از نفس خاک بگیر

 یک قدم مانده به فریاد ,کمک می خواهم

عاشقی معترضم جرم بزرگیست ولی

 اتفاقیست که افتاده, کمک می خواهم

هنوز فکر می کنی عاشق تو نیستم

اگرچه واژه واژه مثل ابرها گریستم                هنوز فکر می کنی که عاشق تو نیستم

نخواستی ببینی ام چگونه زجر می کشم            که پشت این نقاب تیره ی غرور,کیستم

همیشه ترس ازسقوط ,ترس ازشکست بود         نشد,نشد, نشد که روی پای خود بایستم

هنوز فکر می کنی که عاشق تو نیستم              اگرچه واژه واژهمثل ابر ها گریستم

به من چگونه درس عشق می دهی که سالها        که سالها بدون عشق, عاشقانه زیستم       

              ای دوست

بمانده در دل من داغ آشنا, ای دوست

                               چرا که فاصله افتاده بین ما- ای دوست

ببخش بر من و دل گر نمی کنم پرهیز

                                ز گریه های شبانگاه در خفا- ای دوست

روا نبود بمانم من و تو برخیزی

                               شوی به شیوه ی پروانه ها ,رها- ای دوست

صدای بغض غمم را کجا کنم پنهان

                              کنون که جامه دریدست ,عقده ها- ای دوست

نهان ز چشم غم آلود دیگران گاهی

                              روم به خیمه ی غصه ها – ای دوست

کنار پنجره آیم نگاه من خالیست

                              زمهروانجم ومهتاب پر بها- ای دوست

گذشت روز و شبم را دمی به خاطر نیست!

                             شکسته جام دل از سنگ بی صدا- ای دوست

بریز باده ی صبری به جان من یارا

                            به خواب خوش ببرم, ازسر صفا- ای دوست

صدای گرم تو, آرد به مهر پیک امید

                              اگر بمانیم- از دل کنم دعا ای دوست

                            جنون مداوم

به کنج مسجدتواعتکاف می کنم                به دورکعبه ی چشمت طواف خواهم کرد

دراین هوای گرفته ,که مرگ می بارد          به مرگ تلخ خود ,اعتراف خواهم کرد

اگر که کار خلافی است ,عاشق شدن           در این جنون مداوم ,خلاف خواهم کرد

فقط برای تو, شعرازغلاف بیرون است         قدم به دل بگذاری ,خلاف خواهم کرد

 

                          سرود های سرفراز

این بار چشم بسته ی خود را باز می کنم

                                                     فصلی اگر به نام تو آغاز کنم

بی اعتنا به وحشت این شهر شعله ور

                                                    با بالهایی سوخته پرواز می کنم

با چلچراغ چشم تو شبگردی می کنم

                                                  وانگه دری به سوی افق باز می کنم

زیباترین ترانه ی شعر و شکوفه را

                                                  تقدیم سرود های سر افراز می کنم

اوج

وقتی صدای بغض باران را شنیدم      

با تو به اوج آرزوها, پر کشیدم

من با توگفتم درد های بی کسی را    

چون بارغربت رابه دوش خود کشیدم

اینجابه جزتوهیچکس ,همزاد من نیست    

باعشق تو, دل ازهمه دنیا بریدم

با بغض باران می توان دل را سبک کرد  

در بارش باران تو را ,من برگزیدم

ای دوست با قلب من اینک همصدا شو   

با تو به شهر خوب خوشبختی رسیدم

نمی دانی...

قناری در قفس مرده است می دانی؟.... نمی دانی

شقایق زرد و پژمرده است می دانی؟.... نمی دانی

ببین رویای عجیبی را که در رویای پرواز است

دل پروانه آزرده است می دانی؟.... نمی دانی

عجب جشن عجیبی !میز آماده است! ا نه

کسی سهم تو را خورده است می دانی؟.... نمی دانی

من از قلب غزلهایه و را فریاد می زنم

چراغ واژه ی افسرده است می دانی؟.... نمی دانی

در این تاریک و روشن ها تو را دیگر نمی بینم

کسی ماه تو را برده است می دانی؟.... نمی دانی

                                  صدای تو

من هرچه می کشم ,همه از یک نگاه توست

                                               ای کاش کور می شدم ,آن لحظه ی نخست

گفتند:اشک ,خاطره را پاک می کند

                                               توفان گرفت در من و عشق تو را نشست

از بس که پشت نرده ی شب, گریه کرده ام

                                              احساس می کنم که صدایم ,صدای توست

آخر چگونه می شود اندوه خویش را

                                              گنجاند در بیماری این واژه های سست

دیگر برای زخم دلم ,کاری ساخته نیست

                                            شعر این همیشه خط خورده ی گنگ نادرست

 

 

                                     لحظه لحظه

غنچه غنچه مهر تو, مهر تو در سینه ام وا می شود

                                           قطره قطره عشقتو ,در دل چو دریا می شود

چشمه چشمه از دو چشمم ,اشک می گردد روان

                                          صخره صخره در گلویم, بغض پیدا می شود

 شعله شعله آه سوزان, از دلم سر می کشد

                                         لحظه لحظه خسته تر جانم ز دنیا می شود

سبزه سبزه, دشت دل پیوسته زیبا می شود

                                        دسته دسته تا کبوتر های عاشق سر رسند

                 رفته رفته مرغ دل انگیز از اینجا می شود

                           پیوند

تویی پرواز یه رویا, تو حصار تنگ سینه

                                 تو همون عشقی که هیچکس مثل من, تو رو ندیده

تویی اوج یه ترانه, تو صدای خاکی من

                                     تویی آغاز یه پایان, توهوای دل بریدن

تو همون سکوت تلخی ,که شکستنش محاله

                                     با تو و روح نجیبت ,غم و بی کسی خیاله

تویی اون قلب شکسته ,تو هجوم غم دریا

                                    تویی اون یار صمیمی ,که دلم داره هواشو

                                  چاره

دیده بارانیست امشب در غم هجران تو

                                            چاره باید کرد آری از دل نالان تو

گر نمی دانم چگونه بی تویی را سر کنم

                                           بی تو ام اما به یاد چشم پر باران تو

راز دل را کس ندانسته است ,آه

                                          فاش باید کرد امشب, مستی پنهان تو

غرق دریای نگاهت گشتم ,برگرد باز

                                          تا بیابم لحظه ای آرامش از احسان تو