من از این فاصله ی فاصله ها دلگیرم
بی تو اینجا چه غریبانه شبی می میرم
دل من با همه آدمکهایی که به دنبال تواند
قهر می گردد و من با خودم در گیرم
دیر سالی است که می خواهم از اینجا بروم
ولی انگار که با قلب زمین زنجیرم
مثل این است که من با همه ی هق هق خود
روی سجاده ی احساس تو جان میگیرم
ساعت گریه وغم هی نمی خوابد و من
در الفبای زمان, خسته ی این تقدیرمقناری در قفس مرده است می دانی؟.... نمی دانی
شقایق زرد و پژمرده است می دانی؟.... نمی دانی
ببین رویای عجیبی را که در رویای پرواز است
دل پروانه آزرده است می دانی؟.... نمی دانی
عجب جشن عجیبی !میز آماده است! ا نه
کسی سهم تو را خورده است می دانی؟.... نمی دانی
من از قلب غزلهایه و را فریاد می زنم
چراغ واژه ی افسرده است می دانی؟.... نمی دانی
در این تاریک و روشن ها تو را دیگر نمی بینم
کسی ماه تو را برده است می دانی؟.... نمی دانیمن هرچه می کشم ,همه از یک نگاه توست
ای کاش کور می شدم ,آن لحظه ی نخست
گفتند:اشک ,خاطره را پاک می کند
توفان گرفت در من و عشق تو را نشست
از بس که پشت نرده ی شب, گریه کرده ام
احساس می کنم که صدایم ,صدای توست
آخر چگونه می شود اندوه خویش را
گنجاند در بیماری این واژه های سست
دیگر برای زخم دلم ,کاری ساخته نیست
شعر این همیشه خط خورده ی گنگ نادرست
غنچه غنچه مهر تو, مهر تو در سینه ام وا می شود
قطره قطره عشقتو ,در دل چو دریا می شود
چشمه چشمه از دو چشمم ,اشک می گردد روان
صخره صخره در گلویم, بغض پیدا می شود
شعله شعله آه سوزان, از دلم سر می کشد
لحظه لحظه خسته تر جانم ز دنیا می شود
سبزه سبزه, دشت دل پیوسته زیبا می شود
دسته دسته تا کبوتر های عاشق سر رسند
رفته رفته مرغ دل انگیز از اینجا می شود
تویی پرواز یه رویا, تو حصار تنگ سینه
تو همون عشقی که هیچکس مثل من, تو رو ندیده
تویی اوج یه ترانه, تو صدای خاکی من
تویی آغاز یه پایان, توهوای دل بریدن
تو همون سکوت تلخی ,که شکستنش محاله
با تو و روح نجیبت ,غم و بی کسی خیاله
تویی اون قلب شکسته ,تو هجوم غم دریا
تویی اون یار صمیمی ,که دلم داره هواشو
دیده بارانیست امشب در غم هجران تو
چاره باید کرد آری از دل نالان تو
گر نمی دانم چگونه بی تویی را سر کنم
بی تو ام اما به یاد چشم پر باران تو
راز دل را کس ندانسته است ,آه
فاش باید کرد امشب, مستی پنهان تو
غرق دریای نگاهت گشتم ,برگرد باز
تا بیابم لحظه ای آرامش از احسان توتنگ است دلم برگرد در خانه ی خاموشم
می ترسم از این کابوس کردی تو فراموشم
همصحبت پاییزم هم خانه ی پاییزم
برگرد و ببر من را تا اوج شکوفایی
فانوس خیالم را آ ویخته ام بر سر
به دنبال تو می گردم در خاطره ها یک سر
بی تو امشب, بی قراری می کنم بحر دل ,ازدیده جاری می کنم
بی تو امشب, با دلی تنگ آمدم شیشه درآغوش, چون سنگ آمدم
ای نگاهت, نقطه ی آغاز من ای صدایت, همدم و همراز من
تا به کی در هجر تو زاری کنم در شکست دل ,عزاداری کنم
من به دنبال صدایت آمدم شهرها در رد پایت آمدم
خانه از نورت چراغان می شود آسمان لبریز باران می شود
سلام اسم من مژگان و 20سالمه ! از 10 سالگی شعر مینوشتم تا الانم تقریبا شعرام پخش شدن راستش به پیشنهاد یکی از بهترین دوستام یار و یاورم ساحل جون که وبلاگشو براتون گذاشتم تصمیم گرفتم وبلاگ درست کنم و دل نوشته هامو توش بذارم تا شما عزیزان دل بخونید و نظراتونو بدین .اگه مشکلی وجود داشت اصلاحشون می کنم .